Genel olarak bebekler 50 cm civarında doğar ve ilk yıl genetik özelliklerinin dışında gelişir. Ancak bir yıldan sonra genetik yapılarına özgü değerlere yaklaşırlar.
Ancak doğum tartısı gebelik süresine göre düşük olarak doğan ve ilk 2 yaşta büyümede akranlarını yakalayamayan çocukların boyları akranlarına göre daha kısa olur.
Ülkemizde her yüz çocuktan 3 ile 15’inin kısa boyludur. Ancak bunların yüzde 80-85’i normal (ailesel-genetik) kısa boy olarak kabul edilir. Yapısal ve genetik nedenlerle ortaya çıkan normal kısa boyluluk, en sık görülen boy kısalığıdır. Ama bu çocukların boyları kısa olsa bile persantil eğrilerine göre, büyümeleri normal hızında devam eder.
Bebekler 2-3 yaş civarında ise, kendi genetik özelliklerini yansıtan persantil değerlere ulaşırlar. Örneğin 2 yaşında boy bakımından 10. persantil değerine uyan bir çocuk, çoğu zaman 4-5 yaşlarında da o yaşa uyan 10. persantil eğrisi üzerinde bulunuyor. Çocuğun bulunduğu eğriden ayrılması, örneğin 50. persantilde giderken 10. persantile düşmesi, araya büyümeyi engelleyen bir olayın (hastalık, beslenme bozukluğu, psikolojik bozukluk) girdiğinin göstergelerinden biri.
Normal büyüyen bir çocuğun boyu, 6-12 aylıktan sonra genetik potansiyeline uygun bir persantil değerine yaklaşmaya başlıyor. Genellikle 2-3 yaşlarından sonra anne-baba boyu ile çocuğun boyu anlamlı bağlantı gösteriyor. Bu nedenle boy uzunluğunu değerlendirirken, çocuğun persantil eğrisindeki konumunun anne ve babanın boy ortalamasını yansıtan hedef boya uygun olup olmadığını saptanması çok önemli.
