Tüm bebekler ayrılık kaygısını tecrübe eder mi?
Evet, bir dereceye kadar. Ayrılık kaygısı, bebeklerin ‘’nesne kalıcılığı’’ denilen, bir şeylerin ve insanların orada olmasalar bile var olduklarını idrak etmeleriyle başlayan gelişmenin normal bir duygusal safhasıdır. Belirli safhalarda, bebeklerin ya da yürümeye yeni başlayan çocukların çoğu gerçek kaygı gösterecek ve bir ebeveynden ayrı olmanın olasılığında veya gerçekliğinde üzülecek. Eğer ayrılık kaygısı hakkında evrimsel terimlerle düşünecek olursanız, mantıklı gelir: Savunmasız bir bebek doğal olarak kendisini koruyan ve kendisine bakan insandan ayrı olmaya üzülür. Birçok şekilde, bebekler veya ayrılıklar hakkındaki tutumlar kültüreldir. Batı ülkeleri çok erken yaştan itibaren kişisel bağımsızlığı stres yapmaya eğilimlilerdir. Ama birçok kültürde, bebekler hayatlarının ilk yılında nadiren annelerinden ayrılırlar. Bu gelişimsel safhanın kökenleri ne olursa olsun, bebekler ve ebeveynler için sinir bozucudur. İyi haber ise ayrılık kaygısının geçecek olması ve bunu daha idare edilebilir hale getirmek için adımlar atabilir olmanızdır. Ve bu sırada, çocuğunuza göre sizin bir numara olduğunuzu bilmenin tatlılığının keyfini çıkarın.
Çoğunlukla ne zaman ortaya çıkar?
Bebekler ayrılık kaygısının işaretlerini 6 veya 7 ay kadar erken zamanda gösterebilirler, ama çoğu bebek için kritik evre 10 ve 18 ay arasında yoğunluk gösterir.
Bebek Takvimi
Büyüyen çocuğunuzla ilgili yararlı, gelişmeyle alakalı günlük bilgi dozunuzu alın.
En yaygın olarak, ayrılık kaygısı siz veya eşiniz işe gitmek veya işlerinizi halletmek için çocuğunuzdan ayrıldığınızda ortaya çıkar. Bebeğiniz aynı zamanda geceleri beşiğine güvenli bir şekilde yerleştirildiğinde siz yan odadayken ayrılık kaygısını tecrübe edebilir. Ayrılık kaygısı genellikle bebekler 24 aylık olduklarında geçer.
Bu süreçte bebeğime nasıl yardım edebilirim?
Ebeveynler için birkaç seçenek uygundur: Ayrılıkları mümkün olduğunca aza indirin ve bebeğiniz kaygılı görünüyorsa onu da yanınızda götürün. Bu seçenekle, temel olarak bebeğinizin bu safhayı geçmesini bekliyorsunuz. Bebeğinizin aşina olduğu insanlarla çocuk bakımı ayarlayın. Eğer bebeğinizden ayrılmak zorundaysanız -örneğin, işe dönmek için- onu babası, büyükannesi veya teyzesi gibi çoktan tanıdığı insanlarla bırakmaya çalışın. Bebeğiniz hala tepki gösteriyor olabilir ama iyi bildiği yüzlerle çevriliyken yokluğunuza daha kolay adapte olabilir. Öncelikle bebeğinizin yeni bir bakıcıyı tanımasına izin verin. Eğer çocuğunuzu onun tanımadığı biriyle bırakmanız gerekiyorsa, siz hala oradayken yeni bakıcısını tanıması için ona bir şans verin. (ayrıntılar aşağıdadır.)
Ayrılıklar için bebeğimi nasıl hazırlamalıyım?
Tüm geçişlerde olduğu gibi, fikre aşamalı olarak alışması için bebeğinize bir fırsat tanıyın. Bebeğinizi bir aile üyesiyle veya ücretli bir çocuk bakıcısıyla bırakıyorsanız, bu önerileri deneyin: Evde pratik yapın. Eğer ayrılığı başlatan bebeğinizse, sizin yokluğunuzla başa çıkmak onun için daha kolay olacaktır. Kendi başına başka bir odaya emeklemesine izin verin (kısa süre denetimsizken güvende olacağından emin olduğunuz odaya) ve arkasından gitmeden önce birkaç dakika bekleyin. Ayrıca bebeğinize odayı terk edeceğinizi, nereye gittiğinizi ve geri döneceğinizi söyleyebilirsiniz. Her şekilde, çocuğunuz siz bir ya da iki dakikalığına gittiğinizde her şeyin iyi olacağını ve her zaman geri döneceğinizi öğrenecek. Bebeğinizin rahat olması için zaman yaratın.
Bebeğiniz bakmıyorken sıvışıyor musunuz?
Ayrılışınızı savaşa gidiyor gibi mi gösteriyorsunuz? Yavaşça geri geri yürüyüp, bebeğiniz gözden kaybolana kadar el sallayıp ağlıyor musunuz? Onun yerine daha rahat olmayı deneyin. Basit bir ‘’güle güle, minik cüce.’’ sözünün ardından hızlı bir sarılma ve öpücük kaygılı çocuğunuz için mucizeler yaratabilir. Sizin hareketleriniz gitmenin büyük bir mesele olmadığını ve yakında yine evde olacağınızı ona gösterecektir.
