Parmak emme, bebeklerin daha anne karnındayken öğrendiği bir davranıştır. Doğumdan sonra da devam eden bu refleks, normal çocuklarda herhangi bir psikopatolojik etken olmaksızın ortalama 3 yaşına kadar devam etmektedir.
Emme refleksi, bebeklerin doğuştan sahip oldukları en güçlü reflekslerden biridir. Yeni doğmuş bebeklerde görülen parmak emme, en masumane davranış olarak gözükse de, zaman içerisinde ilerleyen yaşlarda yaygın bir hale gelerek bazı fiziksel sorunlara neden olmaktadır.
İlk bir yaş içinde, doğal olarak el hatta ayak parmaklarını emebilir. Sonrasında oyuncak, battaniye ya da yastık gibi şeyleri de emdiği görülebilir. Çevreyi tanıma ve keşfetme ihtiyacından olduğu ya da dişlerinin yeni çıkması sonucunda kaşıntıyı gidermek için yaptığı düşünülebilir. Aslında emme, psikolojik olarak rahatlamayı sağlayan bir davranıştır.
Uzmanlar, 3 yaşından sonra devam eden emme refleksi konusunda anne-babaların dikkatli olmalarını ve iyi gözlem yapmalarını söylemektedirler. Parmak ya da emzik emme alışkanlığı devam edecek olduğunda, henüz gelişmekte olan kas ve kemik yapıları üzerine basınç uygulayarak dişlerin yer değiştirmesine yol açar. Bu durumda üst ön dişler öne, alt ön dişler ise geriye doğru eğilir ve bu durumda da dişler arasında açıklık meydana gelir.
Bir çok çocuk kendiliğinden bu alışkanlığı henüz ana okuluna başlamadan bırakır. Aksi durumda bunun altında yatan nedenler düşünülmeye başlanmalıdır. Çocuğun yorgun, rahatsız, mutsuz, sıkıntılı ve üzüntülü olduğunun belirtisi olabilmektedir. Parmak emmenin asıl nedenleri ortadan kalkmadıkça çocuk parmak emmeye devam edecektir. Çocuğun gelişimiyle ilgili hem annelere hem de babalara büyük sorumluluk düşmektedir.
