Soru: Sorunumuz 2 yaşındaki kızımın siniri ve inatçılığı. Bir şeyi “yapma” diyorsun, inadına gözünün içine baka baka yapıyor. Neden yapılmaması gerektiğini ‘güzel güzel’ anlatıyorum, olmuyor. Bazen kızıyorum yine olmuyor. Nasıl yaklaşmalıyım? Ne yapmalıyım?
Yanıt: Çocuklar hemen her yaşta olduğu gibi, özellikle bu yaşlarda anne babalarını test eder. Sanki anne babalarını sınamak, onların sınırlarını zorlamak için programlanmış gibidirler. Böylelikle de dünyanın sınırlarını, doğru-yanlış, zararlı-faydalı, iyi-kötü ayrımını yapmayı öğrenirler. Bu nedenle çatışmak, inatlaşmak genel anlamda ‘anormal’ bir durum olarak ele alınmayabilir. Önemli olan bu çatışmalar, inatlaşmalarda nasıl uzlaşma bulduğunuz, hangi yöntemleri uyguladığınız. Sadece sözlerle anlatmak genellikle yetersiz kalır. Çünkü küçük çocuklarda sözel olmayan dil daha gelişmiştir. Yani davranışlarınız ve mimiklerinizle, beden dilinizle sözlerinizi eşzamanlı kullanmalısınız ve zamanla daha iyi anlayacağını bilerek, net, kısa ve kararlı cümleler kurmalısınız. Temel kural ne ‘çok güzellik’, ne de çok sertlik: ‘tatlı sert’ ve tutarlı eğitim/ disiplin beklemek. Mükemmel sonuç diye bir şey yok ama tatlı sert ve sevecen-tutarlı-açıklamalı vs. yaklaşım en ideali.
