Mükemmeliyetçi anne-babalar çocuklarından daima her şeyin en iyisini beklerler. Gerçekleştiremedikleri hayalleri çocukları gerçekleştirsin ve her anlamda başarılı olun isterler.Herşeyi çok iyi yapmasını, parmakla gösterilen İnsan olmasını beklerler. Bu yüzden de çocuklarını oldukları gibi kabul etmezler. Çocuklarının kapasitesini zorlarlar.Çocuğun yanlış yapmaya hakkı yoktur. Anne-babaların kuralları vardır ve çocuklar bu kurallara kesin uymalıdırlar.Mükemmeliyetçi anne-babalar çocuklardan toplum kurallarına hep uymasını beklerler. Çocuğun arkadaş çevresini anne-baba seçer.Böyle yetişen çocuklar, aşırı titiz ya da aşırı dağınık olabilirler. Kendilerine güvenleri yoktur. Başarısızlıklarında hayal kırıklığına uğrarlar, yanlış yapmaktan korkarlar. Bir fikir ya da kişi, çocuklar için ya çok olumlu ya da çok olumsuzdur.Çocuk doğal içgüdüleri ve ağır kurallar arasında sıkışıp kalır. Sürekli bir iç çatışma halindedir. Sevgi ve nefret gibi duyguyu aynı anda yaşayabilir.
