Bebeğiniz büyüdükçe, oyun esnasında ona patronluk taslamamaya dikkat edin. Kendisini patron olarak görürse daha kolay öğrenecektir, siz de onu ayak uyduracaksınız. Yukarıda yazılan oyunlar geçerliliğini hala yitirmemiştir, fakat bir sefe de tek bir oyuncak vermeye dikkat edin – sekiz ya da dokuz aylık olduğunda aynı anda birden fazla oyuncakla başedebilir. Bu süre zarfında, aynı zamanda neden – sonuç ilişkisini de yavaş yavaş sökmeye başlar, bu nedenle hareketlerine bağlı olarak tepki veren birşeyler verin (sürpriz kutu ya da sallandığında müzik çalan oyuncaklar gibi şeyler). Hareket eden şeyler (toplar, tekerlekli oyuncaklar ve yuvarlanan şeyler) ve vurmalı oyuncaklar (davul, tava ya da tahta bir kaşık gibi) kullanışlıdır ve tamburin, saksafon ve mızıka gibi müzik enstrümanları kadar basittir. Üç boyutlu çocuk kitapları ve resimli kitaplar şimdi ilgisini daha da çekmeye başlamıştır (ayrıca kitapları nerede ve kim sorularına yanıt verecek kadar iyi anlayabilir).
Sekizinci aya geldiğinde, bir boya kalemiyle birşeyler çizerken, sizi taklit edebilir (ona da bir tane kalem verin), ayrıca yemek yeme oyunu gibi -mış gibi yapma oyunlarına başlayabilir. Ona bir küp verin, kendiniz de bir tane alın, ‘Hadi piknik yapalım. Harika!’. Bebeklerin bu tür hayal ürünü oyunlarına nasıl da kolay ayak uydurduğunu görünce şaşıracaksınız. Bu dönemde el becerisi de gelişmektedir: küplerden bir kale kurmak (ve sonra onu bozmak), nesneleri kutuya koymak ve tekrar çıkarmak (ona bir ayakkabı kutusu ve çıkarıp tekrar koyması için küçük küpler verin). ‘Gerçek’ oyuncaklar daha büyük bebekler için tam bir harikadır: çoğu bebek, İpod’unuza ya da aynı şekilde pahalı ya da kırılabilir bir eşyanıza ulaştığı vakit kendi oyuncağını bırakır. Onun peşinden koşup da ‘Hayır! Hayır!’ diye bağırmak yerine, ona süzgeç, eski bir telefon ya da eski bir kaset çalar gibi oynaması için ‘gerçek’ oyuncaklar verebilirsiniz. Ama sonuç olarak, büyük bir bebeği saatlerce oyalayacak kadar büyük bir oyuncak bulamazsınız.
